ارزش دلاری قراردادهای آتی بیت کوین در صرافیها به ۰.۲۴ برابر ارزش نقدی آن کاهش یافته است که پایینترین میزان در دو سال اخیر محسوب میشود. این رقم ممکن است انتزاعی به نظر برسد، اما داستانی ملموس را روایت میکند: سفتهبازی با اهرم که زمانی نوسانات قیمت بیت کوین را تشدید میکرد، به آرامی در حال محو شدن است.
ارزش دلاری قراردادهای آتی را میتوان به عنوان مجموع ارزش دلاری شرطبندیهای معلق بر روی مسیر آینده بیت کوین در نظر گرفت. هنگامی که این رقم در مقایسه با فعالیت بازار نقدی کاهش مییابد، به این معنی است که معاملهگران در حال عقبنشینی از موقعیتهای اهرمی خود هستند. نسبت ۰.۲۴ به ۱ نشان میدهد که بازار آتی اکنون کسری از اندازهای است که در مقایسه با بازار نقدی زیربنایی داشته است.
این کاهش یک شبه رخ نداده است. کل بهره باز قراردادهای آتی بیت کوین بین ۴۷ تا ۵۵ درصد از اوج خود کاهش یافته است و کل ارزش دلاری در معرض ریسک بین ۴۰ تا ۷۰ میلیارد دلار در نوسان بوده است. فعالیت قراردادهای آتی بیت کوین در خارج از کشور حدود ۹۷ درصد از اوج خود در دوران تب و تاب بازار صعودی سال ۲۰۲۱ کاهش یافته است.
قراردادهای آتی بیت کوین در بورس کالای شیکاگو (CME)، که محل مورد علاقه سرمایهگذاران نهادی است، شاهد کاهش بهره باز و حجم معاملات به پایینترین حد در ۱۴ ماه گذشته در اوایل سال جاری بود. میانگین بهره باز روزانه در CME در ماه مارس کمتر از ۸ میلیارد دلار بود، که تضاد فاحشی با دهها میلیارد دلاری دارد که زمانی در این پلتفرم گردش داشت، زمانی که معاملات مبتنی بر تفاوت قیمت (basis trades) سود آسانی را به همراه داشت.
معامله مبتنی بر تفاوت قیمت به این صورت عمل میکند: بیت کوین نقدی خریداری میشود، یک قرارداد آتی با قیمت پرمیوم فروخته میشود و تفاوت آن در زمان انقضای قرارداد به جیب معاملهگر میرود. بازده سالانه این معاملات قبلاً از ۲۰ درصد فراتر میرفت. اکنون این بازده به حدود ۳ تا ۵ درصد فشرده شده است، که به سختی برای توجیه پیچیدگی عملیاتی و ریسک طرف مقابل کافی است.
کاهش ارزش دلاری قراردادهای آتی به این معنی نیست که اهرم به طور کامل از بازار ارزهای دیجیتال ناپدید شده است. قراردادهای دائمی و بازارهای اختیار معامله، بخش زیادی از فعالیتهای سفتهبازانه را که زمانی در قراردادهای آتی با سررسید مشخص وجود داشت، جذب کردهاند.
در بایننس (Binance)، که همچنان محل غالب معاملات مشتقه ارزهای دیجیتال است، نسبت استقرار قراردادهای آتی به نقدی بین ۸ تا ۹ برابر در نوسان بوده است. تحلیل CryptoQuant این را نشانهای از عمق ناپایدار بازار با کاهش مشارکت سفتهبازانه تلقی کرده است.
دادههای موقعیتیابی لایه دیگری از ظرافت را اضافه میکنند. صندوقهای اهرمی اخیراً موقعیتهای فروش خود را افزایش دادهاند، در حالی که مدیران دارایی در سمت مخالف قرار گرفته و موقعیتهای خرید خود را افزایش دادهاند.
کاهش علاقه نهادی که در دادههای CME مشهود است، به ویژه قابل توجه است. اگر بازده معاملات مبتنی بر تفاوت قیمت فشرده باقی بماند و حجم معاملات آتی پایین بماند، تئوری مشارکت نهادی در مشتقات ارزهای دیجیتال به یک کاتالیزور جدید نیاز دارد.
برای معاملهگران نقدی، محیط نیز به طور مشابه چالشبرانگیز است. بازارهای آتی کمعمق به معنای فرصتهای آربیتراژ کمتر و کشف قیمت کمتر در لایه مشتقات است. این میتواند باعث شود که قیمتهای نقدی بیشتر در معرض جریانهای خاص، مانند جابجایی کیف پولهای بزرگ یا رویدادهای نقدینگی خاص صرافی، قرار گیرند، به جای اینکه توسط یک مجموعه مشتقات قوی لنگر انداخته شوند.
