معرفی OP_CCV: گامی نو در قراردادهای هوشمند بیتکوین
عملیات OP_CCV، وضعیت قرارداد را مستقیماً در کلیدهای خروجی Taproot جاسازی کرده و انتقالهای وضعیت معتبر را در زنجیره اعمال میکند. این امر دستیابی به قراردادهای حالتمند و اثباتهای تقلب فشرده را ممکن میسازد.
این بخش پنجم از سری مقالات فنی درباره کاوننتهای بیتکوین است که توسط Cointelegraph Research منتشر شده است.
MATT (Merkleize All The Things) یک چارچوب قرارداد هوشمند برای بیتکوین است که قراردادهای حالتمند و اثباتهای تقلب مقیاسپذیر را امکانپذیر میسازد. یک قرارداد حالتمند اطلاعات را در تراکنشهای متعدد به جلو منتقل میکند و میتواند این اطلاعات را با تکامل قرارداد بهروزرسانی کند. اسکریپتهای استاندارد بیتکوین این قابلیت را ندارند، زیرا هر تراکنش به طور مستقل و بدون حافظه از اجرای قبلی ارزیابی میشود.
هر پیشنهاد کاوننت تا حدی امکان UTXOهای حامل وضعیت را فراهم میکند، همانطور که توسط زبانهای اسکریپتنویسی مانند Sapio که بر پایه OPCTV ساخته شده است، نشان داده میشود. این امر با استفاده از آدرسها برای نمایش یک ماشین حالت متناهی عمل میکند، که در آن تراکنشها به عنوان انتقالهای حالت عمل میکنند. با این حال، در این پارادایم راهی برای پیادهسازی ظریف منطق عددی وجود ندارد، شکافی که توسط MATT و به ویژه پیادهسازی پیشنهادی آن از طریق OPCCV پر میشود. از آنجایی که MATT اجازه میدهد دادههای متعهد شده در زمان خرج محاسبه شده و دوباره در خروجی بعدی جاسازی شوند، هر خرج میتواند یک وضعیت جدید را به صورت پویا مشتق کند، به جای انتخاب از مجموعهای از وضعیتهای از پیش تعیین شده.
برای درک پیشنهاد MATT، ابتدا مرور چگونگی تعهد Taproot به دادهها از طریق کلیدهای عمومی مفید است. هر خروجی Taproot حاوی یک کلید عمومی پایه به نام کلید داخلی است که میتواند از نظر رمزنگاری اصلاح یا “پیچیده” شود تا اطلاعات اضافی را متعهد کند. به طور رسمی، کلید عمومی پیچیده شده Q = P + t·G است، که در آن P کلید داخلی، G مولد منحنی بیضوی secp256k1 و t یک هش تگ شده از P و دادههای متعهد شده است.
در یک خروجی Taproot معمولی، این تعهد معمولاً ریشه Merkle یک taptree را رمزگذاری میکند که حاوی مسیرهای خرج پنهان است. MATT بر این مکانیزم ساخته میشود تا وضعیت قرارداد را نیز در کلید جاسازی کند. به جای جاسازی منطق پیچیده مستقیماً در زبان اسکریپتنویسی بیتکوین، MATT محاسبات را به عنوان دنبالهای از تعهدات وضعیت رمزگذاری میکند و زنجیره فقط اعتبار هر انتقال وضعیت را تأیید میکند.
MATT را میتوان از طریق ترکیبهای مختلف کد عملیاتی تحقق بخشید. مستقیمترین و به خوبی مشخص شدهترین پیادهسازی به OPCHECKCONTRACTVERIFY (OPCCV) متکی است. OPCCV ابزار اولیهای را فراهم میکند که UTXOهای حامل وضعیت را در Taproot امکانپذیر میسازد. OPCCV به یک اسکریپت اجازه میدهد تا تأیید کند که کلید ورودی یا خروجی Taproot برای تعهد به دادههای وضعیت خاص پیچیده شده است. ابتدا کلید داخلی با هش وضعیت فعلی قرارداد پیچیده میشود و سپس پیچیدگی استاندارد taptree Taproot روی آن اعمال میشود. بنابراین کلید خروجی حاصل، هم tapscript (مجموعه شرایط خرج) و هم وضعیت فعلی قرارداد را متعهد میکند.
سپس OP_CCV میتواند وضعیت حمل شده به خروجی بعدی را اعمال کند. این به اسکریپت اجازه میدهد تا دادههای وضعیت ارائه شده در پشته شاهد را بازرسی کند، محاسباتی را روی آن انجام دهد و الزام کند که وضعیت بهروز شده حاصل به درستی در خروجی مشخص شده مجدداً متعهد شود. اینگونه است که انتقالهای وضعیت در زنجیره اعمال میشوند. فرمت پشته به شرح زیر است:
OP_CHECKCONTRACTVERIFY
این کد عملیاتی سه حالت برای بررسی یک خروجی و همچنین یک حالت ورودی جداگانه را پشتیبانی میکند. در حالت پیشفرض، کل ارزش BTC از UTXO ورودی به خروجی مشخص شده اختصاص مییابد؛ در حالت کسر، تنها بخشی برابر با مقدار خروجی تخصیص مییابد و باقیمانده برای خروجیهای بعدی در دسترس است؛ و در حالت نادیده گرفتن، اسکریپت و تعهد داده بدون محدود کردن مقدار تأیید میشوند. از آنجایی که حالتهای پیشفرض و کسر برای حفظ ارزش در خروجیهای بررسی شده طراحی شدهاند، هزینههای تراکنش باید از طریق ورودیهای پرداخت هزینه جداگانه پرداخت شوند. یک ورودی هزینه اختصاصی و یک خروجی تغییر را میتوان بدون تداخل با محدودیتهای کاوننت به تراکنش اضافه کرد. این امر از سوختن تصادفی وجوه که میتواند در پیادهسازیهای کاوننت ابتداییتر مانند OPCTV یا SIGHASHANYPREVOUT رخ دهد، جلوگیری میکند. همچنین به یک محدودیت عمده کاوننتهای سبک تراکنش از پیش امضا شده که معمولاً مقادیر را از قبل تعریف میکنند و بنابراین نمیتوانند هزینههای پویا یا بازگشایی جزئی را در خود جای دهند، رسیدگی میکند.
هنگامی که OPCCV با OPCAT ترکیب میشود، چارچوب کامل MATT حتی بیانگرتر میشود. OPCAT الحاق بایت را در Script امکانپذیر میسازد، که ساخت و تأیید اثباتهای Merkle را مستقیماً در زنجیره ممکن میسازد. در چنین ترتیبی دو درخت Merkle متمایز به یک خروجی Taproot مرتبط میشوند. اولی درخت اسکریپت Taproot آشنا (taptree) است که برگهای آن اسکریپتهای خرج قرارداد هستند. دومی یک درخت وضعیت جداگانه است که برگهای آن دادههای قرارداد مانند مراحل میانی یک محاسبه هستند. اسکریپت OPCCV + OPCAT میتواند یک اثبات Merkle را در برابر ریشه درخت وضعیت فعلی تأیید کند، ریشه بهروز شده را پس از یک انتقال محاسبه کند و از OPCCV برای اجبار خروجی بعدی به تعهد به آن استفاده کند.
این ساختار سیستمهای اثبات تقلب را با شرط برش (slashing condition) امکانپذیر میسازد که در آن یک محاسبه طولانی خارج از زنجیره متعهد میشود و تنها گام مورد مناقشه خاص (با مسیر آن در درخت دودویی) نیاز به افشا و تأیید در زنجیره دارد. سیستمهای مشابه به عنوان رولآپهای خوشبینانه در سیستمهای بلاکچین دیگر وجود دارند: محاسبه کامل خارج از زنجیره اجرا میشود و قرارداد در زنجیره تنها زمانی مداخله میکند که کسی چالشی را مطرح کند. اثباتهای تقلب نیاز دارند که محاسبه به یک مدار دودویی یا نمایشی گام به گام معادل که میتواند در یک درخت Merkle متعهد شود، کامپایل شود. OPCCV + OPCAT نیاز به امضاهای یکبار مصرف لامپورت و گرافهای تراکنش از پیش امضا شده که BitVM برای اعمال سازگاری وضعیت به آنها متکی است را از بین میبرد.
فراتر از اثباتهای تقلب، ترکیب OPCCV و OPCAT همچنین پیامدهایی برای خزانه (vaults) دارد. OPCCV به تنهایی میتواند خزانهها را پیادهسازی کند، اما هنگامی که با OPCAT ترکیب میشود، خزانههای کاملاً مجهز را امکانپذیر میسازد که اساساً معادل عملکرد پیشنهادی OPVAULT هستند. همانطور که جیمز اوبیرن، نویسنده OPVAULT، اشاره کرده است، OP_CCV یک طراحی عمومیتر و قویتر را نشان میدهد که به طور مؤثر پیشنهاد قبلی او را برطرف میکند.
در مقاله بعدی این سری، ما از پیشنهادات عمومی کاوننت فراتر رفته و کد عملیاتیهای خاص برنامه مانند OPVAULT، OPUNVAULT و OP_EVICT را بررسی خواهیم کرد. هر یک از این کد عملیاتیها برای حل یک مشکل خاص طراحی شدهاند تا قابلیت برنامهنویسی گستردهای را ارائه دهند.



