دولت تایوان قصد دارد پارک‌های صنعتی در ایالات متحده بسازد و این کار را با پروژه‌ای بزرگ آغاز می‌کند. اولین پروژه، مجموعه‌ای در تگزاس به ارزش حداکثر ۴ میلیارد دلار است.
هدف، شرکت‌های شناخته‌شده نیست، بلکه تأمین‌کنندگان کوچک‌تری هستند که شرکت‌هایی مانند Nvidia، TSMC و Foxconn را سرپا نگه می‌دارند؛ شرکت‌هایی که اکثر مردم هرگز نامشان را نشنیده‌اند، اما هر سرور هوش مصنوعی به طور پنهانی به آن‌ها وابسته است.
این طرح توسط کونگ مینگ-هسین، وزیر امور اقتصادی، رهبری می‌شود و در تاریخ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ اعلام شد.
تایوان پیش از این زمین لازم برای اولین پارک را در تگزاس قطعی کرده است. این جزئیات اهمیت دارد. بسیاری از تعهدات سرمایه‌گذاری خارجی تنها در حد اطلاعیه‌های مطبوعاتی باقی می‌مانند، اما داشتن قرارداد واقعی برای زمین، این پروژه را از مرحله بروشور فراتر می‌برد.
مجموعه تگزاس تنها پرده اول است. سایت‌های اضافی در مرحله برنامه‌ریزی قرار دارند و پیش‌بینی می‌شود هزینه هر پارک بین ۲ تا ۴ میلیارد دلار باشد.
این ابتکار به طور خاص شرکت‌هایی را هدف قرار می‌دهد که نقش حیاتی در زنجیره تأمین نیمه‌هادی‌ها ایفا می‌کنند اما منابع لازم برای رفتن مستقل به خارج از کشور را ندارند. موانع عمدتاً مربوط به پول و بوروکراسی است: تأمین مالی دشوار است و موانع نظارتی در یک کشور خارجی هزینه‌بر هستند.
این پارک‌های صنعتی بخشی از یک توافق تجاری گسترده‌تر بین ایالات متحده و تایوان هستند. تحت این توافق، تایوان متعهد شده است تا سقف ۲۵۰ میلیارد دلار تضمین اعتبار برای حمایت از سرمایه‌گذاری‌های نیمه‌هادی در ایالات متحده ارائه دهد.
تگزاس همچنین برای تولیدکنندگان تایوانی قلمرو جدیدی نیست. شرکت Wistron در ماه ژوئیه ۲۰۲۶ کارخانه‌ای ۷۰۰ میلیون دلاری در این ایالت افتتاح کرد که سیستم‌های هوش مصنوعی Nvidia را تولید می‌کند.
این اقدام همچنین با سیاست ایالات متحده که تولیدکنندگان را به بومی‌سازی تولید و زنجیره‌های تأمین تشویق می‌کند، همسو است.
برای تأمین‌کنندگان کوچک‌تر، این پارک‌ها می‌توانند هزینه ورود به بازار ایالات متحده را به طور قابل توجهی کاهش دهند. زیرساخت‌های مشترک و حمایت دولتی ممکن است به شرکت‌هایی که هرگز به تنهایی گسترش نمی‌یافتند، اجازه دهد تا در نزدیکی بزرگترین مشتریان خود جای پایی پیدا کنند.
ریسک‌ها در مرحله اجرا نهفته است. ساخت و پر کردن پارک‌های صنعتی سال‌ها طول می‌کشد و تأمین‌کنندگان همچنان باید تصمیم بگیرند که هزینه‌های عملیاتی در ایالات متحده برای حاشیه سودشان منطقی است یا خیر.
متغیر دیگر، خود تقاضا برای هوش مصنوعی است. کل منطق این طرح بر این فرض استوار است که تقاضا برای سخت‌افزار هوش مصنوعی همچنان رو به افزایش است. اگر این اشتیاق کاهش یابد، توجیه اقتصادی برای پارک‌هایی با هزینه ۲ تا ۴ میلیارد دلار برای هر کدام، دشوارتر خواهد شد.
نکات قابل توجه: زمان شروع عملیات ساختمانی در سایت تگزاس، اینکه کدام تأمین‌کنندگان به عنوان مستأجران اولیه قرارداد امضا می‌کنند، و محل اعلام پارک‌های بعدی. همچنین، سرعتی که تایوان از تعهد تضمین اعتبار خود استفاده می‌کند، نشان‌دهنده میزان جدی گرفتن دعوت از سوی شرکت‌ها خواهد بود.
