گوگل اعلام کرد که پردازنده کوانتومی ویلو (Willow) این شرکت در یک مطالعه منتشر شده در نشریه ساینس (Science) که روز پنجشنبه منتشر شد، ۹۸.۳ درصد مواقع در یک بازی هماهنگی ریاضی پیروز شده است. این رقم بالاتر از حداکثر ۸۸.۹ درصدی است که با استراتژیهای کلاسیک قابل دستیابی است.
محققان گوگل توضیح دادند که این آزمایش، «بافتگرایی کوانتومی» (quantum contextuality) را آزمایش میکند، به این معنی که نتایج اندازهگیری به آنچه همراه با آنها اندازهگیری میشود، بستگی دارد. آنها افزودند: «شما نمیتوانید مقادیر ثابت و از پیش تعیینشدهای را به هر چیزی که ممکن است اندازهگیری کنید، نسبت دهید.»
نگران نباشید. این نتیجه به معنای آن نیست که گوگل یک کامپیوتر کوانتومی تجاری دارد، و همچنین به این معنی نیست که بزرگترین آزمایش آن از هر ماشین کلاسیک پیشی گرفته است. رقم ۹۸.۳ درصد از چهار کیوبیت (qubit) – واحد پایه اطلاعات که برای کدگذاری دادهها در محاسبات کوانتومی استفاده میشود – به دست آمده است. در حالی که اجرای ۱۰۵ کیوبیتی، چالشی متفاوت و محدودتر را آزمایش کرد.
اولین آزمایش از بازی مربع جادویی مرمن-پرس (Mermin-Peres magic square game) استفاده کرد که در آن از دو بازیکن خواسته میشود بخشهای متقاطع یک شبکه سه در سه را بدون ارتباط با یکدیگر پر کنند. پاسخهای آنها باید از قوانین متناقض سطر و ستون پیروی کرده و در مربع مشترک مطابقت داشته باشند.
یک استراتژی کلاسیک از پیش تعیینشده میتواند حداکثر در هشت مورد از نه تخصیص موفق شود، یعنی ۸۸.۹ درصد. طبق گفته محققان، کیوبیتهای درهمتنیده (entangled qubits) از نظر تئوری میتوانند در هر دور پیروز شوند، در حالی که پردازنده فیزیکی گوگل در ۹۰۰ هزار آزمایش، ۹۸.۳ درصد پیروز شد.
محققان نوشتند: «کیوبیتهای ما بهتر از هر جدول از پیش نوشته شدهای هماهنگ شدند.» نویز اجتنابناپذیر سختافزاری مانع از رسیدن نتیجه به حد ایدهآل کوانتومی شد.
گوگل همچنین بافتگرایی را اندازهگیری کرد. هر مدلی با نتایج از پیش تعیینشده حداکثر امتیاز ۴ را کسب میکند؛ در حالی که نظریه کوانتومی اجازه امتیاز ۶ را میدهد. ویلو امتیاز ۵.۵۹۰ را ثبت کرد، با عدم قطعیت گزارش شده ۰.۰08.
یک بازی جداگانه با عنوان GHZ parity game از حداکثر ۷۱ کیوبیت درهمتنیده خواست تا پاسخهای باینری هماهنگ ارائه دهند. موفقیت در برابر قویترین نرخ برد کلاسیک که با افزایش تعداد بازیکنان به ۵۰ درصد نزدیک میشود، اندازهگیری شد؛ گوگل در طول آزمایشهای خود، علیرغم انباشت نویز سختافزاری، بالاتر از این حد باقی ماند.
محققان همچنین درهمتنیدگی واقعی را در ۴۵ کیوبیت تأیید کردند. در وظیفه تابع خطی پنهان (hidden linear function task)، یک مدار کوانتومی کمعمق باید یک رشته باینری را تولید میکرد که محدودیتهای ریاضی را برآورده کند. پردازنده با استفاده از ۱۰۵ کیوبیت به موفقیت تقریبی ۶۰ درصد دست یافت.
گوگل میگوید این وظایف خطاهای کوچک و سیستماتیکی را آشکار کردند که آزمونهای تصادفی متعارف ممکن است پنهان کنند. وبلاگ شرکتی این شرکت، آزمایش بافتگرایی را «یک روش جدید و حساس برای تشخیص خطاهای ظریف سختافزاری» نامید و به طور بالقوه به مهندسان در ارزیابی مدارهایی که برای تحقیقات شیمی و مواد استفاده میشوند، کمک میکند.
این کار در پی گزارش اکتبر گوگل مبنی بر کاهش ۴۰ برابری خطا در آمادهسازی حالتهای جادویی (magic states)، منبع مورد نیاز برای محاسبات کوانتومی تحملپذیر در برابر خطا، انجام شده است.
برای بیتکوین، خطر قریبالوقوع این است که یک کامپیوتر کوانتومی تحملپذیر در برابر خطا در آینده بتواند امضاهای دیجیتال را بشکند، اما این هنوز بسیار دور از وقوع است. وظیفه ۱۰۵ کیوبیتی گوگل در عوض یک مدار ریاضی کمعمق بود و بزرگترین نمونه آن همچنان در حدود چهار مورد از هر ۱۰ اجرا شکست خورد.



