جانسون: بیتکوین همچنان شبیه طرح پانزی است، اما بریتانیا باید در توکنیزاسیون پیشگام باشد
بوریس جانسون، نخستوزیر سابق بریتانیا، در کنفرانس Solana Breakpoint در لندن بار دیگر تاکید کرد که بیتکوین همچنان شبیه طرح پانزی است و سرمایهگذاران در صورت سرقت وجوه خود، مسئول مشخصی پیدا نمیکنند. با این حال، او ارزهای دیجیتال را از فناوری زیربنایی جدا دانست و استدلال کرد که بریتانیا باید در زمینه توکنیزاسیون و تسویه حسابهای مبتنی بر بلاکچین پیشگام باشد. لرد راس کمپسل که در کنار جانسون در این رویداد حضور داشت، خواستار آن شد که لندن پایتخت نوآوری در حوزه بلاکچین باقی بماند و تاکید کرد که نباید عجلهای برای وضع یک قانون جامع و فراگیر صورت گیرد.
“ضد ارز، حامی بلاکچین”: موضع جدید جانسون
نخستوزیر سابق بریتانیا، بوریس جانسون، در کنفرانس Solana Breakpoint در لندن، دو ارزیابی متفاوت از صنعت ارزهای دیجیتال را مطرح کرد: او همچنان معتقد است که بیتکوین شبیه یک طرح پانزی است، اما بلاکچین و توکنیزاسیون فرصتهایی هستند که نباید صنعت مالی بریتانیا آنها را از دست بدهد. این اولین بار پس از آن است که او در ماه مارس در مقالهای در روزنامه دیلی میل، بیتکوین را “طرح پانزی عظیم” خواند و اکنون در یک رویداد بزرگ بلاکچین عمومی، موضع “ضد ارز، حامی بلاکچین” را به عنوان یک استدلال کامل ارائه میدهد.
مسئله مسئولیتپذیری در سرقت وجوه
نکته اصلی که او در صحنه به آن پرداخت، مسئله مسئولیتپذیری بود: اگر وجوه سرمایهگذاران به سرقت رفت یا مورد کلاهبرداری قرار گرفت، چه کسی باید پاسخگو باشد؟ این سوالی است که در گذشته توسط نهادهای نظارتی برای زیر سوال بردن صنعت ارزهای دیجیتال مطرح میشد، اما این بار توسط یک نخستوزیر سابق در مقابل توسعهدهندگان بلاکچین عمومی مطرح شد. پاسخ او نیز ثابت بود: ماهیت سفتهبازانه داراییهای دیجیتال قابل تردید است، اما دفتر کل توزیع شده و توکنیزاسیونی که از آن پشتیبانی میکند، فناوریهایی هستند که بریتانیا میتواند در آنها پیشگام باشد.
کمپسل: لندن، پایتخت نوآوری بلاکچین
لرد راس کمپسل، که جانسون او را در سال ۲۰۲۲ به مجلس اعیان معرفی کرد، در این پنل، قیمت ارزها را تایید نکرد، بلکه خطی را ترسیم کرد: بخشهایی از صنعت که میتوانند تحت نظارت قرار گیرند، باید توسط مقامات مربوطه رسیدگی شوند و این بخش پتانسیل تبدیل شدن به یک صنعت با رشد بالا را دارد. او پس از این رویداد، هدف را روشنتر بیان کرد: حفظ جایگاه لندن به عنوان پایتخت نوآوری در حوزه بلاکچین.
پایگاه رایدهندگان و کاهش علاقه خردهفروشان
کمپسِل برای مقیاس بازار دادههایی را ارائه داد: بیش از ۸ درصد از بزرگسالان بریتانیایی داراییهای دیجیتال دارند. با این حال، طبق نظرسنجی مصرفکنندگان سال ۲۰۲۵ که توسط سازمان رفتار مالی (FCA) منتشر شد، این نسبت از ۱۲ درصد در سال قبل به ۸ درصد کاهش یافته است، که نشاندهنده کوچک شدن این گروه است. او از “پایگاه رایدهندگان موجود که قابل نادیده گرفتن نیست” صحبت میکند، اما همین آمار نشان میدهد که علاقه خردهفروشان بریتانیایی در حال کاهش است.
رویکرد نظارتی: تنظیمات تدریجی به جای قانون جامع
از نظر رویکرد سیاستی، او پیشنهاد وضع یک قانون جامع و فراگیر برای ارزهای دیجیتال را نمیدهد، بلکه رویکردی تدریجی و پراکندهتر را پیشنهاد میکند تا مقامات نظارتی و فعالان بازار بتوانند با هم ریسکها و فرصتها را درک کنند. به گفته او، حفاظت از مصرفکننده و نوآوری مالی دو گزینه جداگانه نیستند: صنعت فینتک موجود بریتانیا نمونهای از همزیستی این دو است و جدا کردن صنعت ارزهای دیجیتال و در نظر گرفتن آن به عنوان تنها صنعتی که ریسک حفاظت از مصرفکننده دارد، منصفانه نیست، اما حفاظت از مصرفکننده همچنان اصل اولویتدار است. در مورد دولت فعلی، او ارزیابی میکند که باید به اصول اولیه بازگشت و رقابتپذیری مالیات و شرایط لازم برای پیادهسازی نوآوری را درست انجام داد.
شفافیت و زیرساخت: کلید جذب سرمایه
تیم مگس، یکی از بنیانگذاران شرکت معاملاتی داراییهای دیجیتال Lo:Tech در لندن، معتقد است که گفته جانسون مبنی بر اینکه “کسی ضرر کرده است” حقیقت دارد، اما اکثر زیانها ناشی از کلاهبرداری نیست، بلکه به دلیل نقدینگی بسیار کم و عدم شفافیت در نحوه شکلگیری قیمتها است. شرط او روشن است: اگر FCA دامنه نظارتی خود را به درستی تعیین کند، بریتانیا فرصت دارد تا این شفافیت را به امری عادی در این صنعت تبدیل کند.
مگس به بخش زیرساخت اشاره کرد: اگر خدمات تسویه و کارگزاری اصلی (prime broking) همگام با این روند نباشد، حتی قوانین خوب نیز نمیتوانند معاملهگران جدی داراییهای دیجیتال را حفظ کنند. به عبارت دیگر، برای اینکه لندن به یک مرکز توکنیزاسیون تبدیل شود، علاوه بر صدور مجوز، باید کسانی باشند که مایل به بازارسازی و تسویه این نوع داراییها باشند.
مسئولیتپذیری در دفتر کل عمومی
رابین نوردنس، بنیانگذار شرکت زیرساخت سولانا Raiku، سوال “چه کسی مسئول است” را به گونهای دیگر مطرح کرد. او گفت که دفتر کل عمومی به این دلیل ارزشمند است که نیازی به ضامن ندارد: هر تراکنش سولانا قابل ردیابی عمومی است و این خود پاسخ است. او همچنین هشدار داد که اگر پارلمان بریتانیا همچنان این صنعت را به عنوان سفتهبازی خردهفروشان تلقی کند، سیستمهای معاملاتی پشت نسل بعدی بازار در نیویورک و سنگاپور ساخته خواهند شد و لندن در نهایت مجبور خواهد شد از آنها اجاره کند.
مسابقه جهانی برای استانداردسازی
نکته واقعی این پنل، اختلاف زمانی بود. بریتانیا هنوز در حال بحث در مورد تعداد قوانین مورد نیاز است، در حالی که زیرساختهای توکنیزاسیون در حال پیادهسازی بخش به بخش هستند: بورس نیویورک (NYSE) به SEC درخواست داده است تا سهام آمریکا را به صورت توکنیزه شده در بلاکچین معامله کند؛ سرویس توکنیزاسیون DTCC رسماً راهاندازی شده است و ۳۴ اوراق بهادار اولیه میتوانند به توکن تبدیل شده و با امانت DTC به نسبت ۱:۱ مطابقت داشته باشند. هر کسی که این سه بخش “صدور، امانتداری و حقوق سهامداران” را به هم متصل کند، حق تعیین استاندارد را به دست میآورد و لندن در حال حاضر در این میز جایی ندارد.
مقایسه با تایوان و چالشهای پیش رو
پیشرفت بریتانیا شامل دو مشاوره است که FCA در ماه اکتبر آغاز کرد و به قوانین ضد پولشویی DeFi و دامنه معافیتهای کسبوکارهای ارزهای دیجیتال میپردازد که انتظار میرود در سال ۲۰۲۷ اجرایی شود؛ این بدان معناست که تا اجرای واقعی سیستم صدور مجوز، حداقل بیش از یک سال دوره گذار وجود دارد. در مقابل، کمیسیون نظارت مالی تایوان جدول زمانی را مشخص کرده است و تلاش میکند تا قانون جامع ارزهای دیجیتال را در سه ماهه اول سال آینده اجرایی کند و صرافیهای موجود باید ظرف ۲۱ ماه مجوز دریافت کنند. هر دو منطقه در حال رقابت برای رسیدن به نقطه زمانی ۲۰۲۷ هستند، با این تفاوت که تایوان ابتدا به این سوال پاسخ میدهد که “چه کسانی میتوانند باقی بمانند”، در حالی که بریتانیا هنوز در حال پاسخ به این سوال است که “چند قانون باید نوشته شود”.
معیارهای سنجش جذابیت لندن
اولین چیزی که باید مورد بررسی قرار گیرد، تعداد درخواستهای پنجره صدور مجوز است. به محض اینکه FCA شروع به پذیرش درخواستها کند، تعداد صرافیهایی که مایل به ماندن در حوزه نظارتی بریتانیا هستند، مستقیماً جذابیت لندن را منعکس خواهد کرد؛ اگر بازیگران اصلی ترجیح دهند با مجوزهای خارجی به مشتریان بریتانیایی خدمات ارائه دهند، “پایتخت بلاکچین” صرفاً در حد شعار باقی خواهد ماند.
باد سیاسی و اجماع فراحزبی
دوم، باد سیاسی است. جانسون دیگر در قدرت نیست، اما موضع “حامی بلاکچین، نه ارز” او با وضعیت دشوار فعلی صحنه سیاسی بریتانیا همخوانی دارد: از یک سو، بریتانیا میخواهد از طریق فینتک و سرمایه ارزهای دیجیتال، جایگاه مالی لندن را حفظ کند (کمک سیاسی ۹۷ میلیون دلاری نیز در همین راستا است)، و از سوی دیگر، تمایلی به تایید سفتهبازی خردهفروشان ندارد. اینکه آیا این رویکرد میتواند به اجماع فراحزبی تبدیل شود، تعیینکننده این خواهد بود که آیا بریتانیا در دو سال آینده توکنیزاسیون را به عنوان یک سیاست صنعتی در نظر میگیرد یا آن را در منطقه خاکستری باقی میگذارد.



