دو درخواست برای صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF) مبتنی بر توکن INJ در حال پیگیری هستند: ETF اینجکتیو ۲۱Shares و ETF استیک شده INJ کناری. هر دو مورد اخیراً با ثبت اسناد جدید در کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) به‌روزرسانی شده‌اند.
ETF اینجکتیو ۲۱Shares
در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، شرکت ۲۱Shares اصلاحیه شماره ۱ سند S-1 را برای ETF اسپات اینجکتیو خود ثبت کرد. این صندوق قرار است در بورس نزدک (Nasdaq) با نماد TINJ معامله شود. این اصلاحیه، بیانیه ثبت اولیه را که ۲۱Shares در اکتبر ۲۰۲۵ ارائه کرده بود، بازنگری می‌کند. این سند جزئیات بیشتری در مورد نحوه نگهداری مستقیم توکن‌های INJ توسط صندوق و چگونگی حفظ اختیار صادرکننده در مورد استیک کردن این توکن‌ها ارائه می‌دهد.
ETF استیک شده INJ کناری
شرکت Canary Capital نیز در حدود ۲۵ تا ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶، اصلاحیه شماره ۳ را برای ETF استیک شده INJ خود ارائه کرد. این محصول قرار است در بورس Cboe BZX با نماد INJS لیست شود. در این درخواست، هدف‌گذاری شده است که حداقل ۹۰ درصد از دارایی‌های صندوق به استیکینگ اختصاص یابد. شرکت BitGo به عنوان امین توکن‌های INJ معرفی شده و CoinDesk مسئولیت ارائه معیار قیمت‌گذاری را بر عهده خواهد داشت.
ارائه‌دهندگان خدمات و زیرساخت
این اسناد همچنین نام ارائه‌دهندگان سنتی خدمات نگهداری و بانکی را ذکر می‌کنند. BitGo در کنار BNY Mellon و US Bank به عنوان ارائه‌دهندگان خدمات در این مستندات ظاهر شده‌اند.
شبکه اینجکتیو تا کنون بیش از ۳ میلیارد تراکنش کلی را پردازش کرده است. حدود ۴۲ میلیون از این تراکنش‌ها در ماه گذشته، تا اواخر سپتامبر ۲۰۲۶، ثبت شده‌اند.
توکن INJ پیش از این نیز در قالب محصولات مالی قانون‌گذاری شده حضور داشته است. یک محصول قابل معامله در بورس اروپایی مرتبط با INJ در حال حاضر وجود دارد و قراردادهای آتی INJ نیز در بورس‌های آمریکا قابل معامله هستند. اینجکتیو همچنین در SEC به عنوان عامل انتقال برای دارایی‌های واقعی توکنیزه شده (RWAs) ثبت شده است.
ساختار صندوق کناری، تعهد به استیک کردن حداقل ۹۰ درصد از دارایی‌ها را ایجاب می‌کند، که این امر جذابیت صندوق را به شدت به پاداش‌های حاصل از استیکینگ وابسته می‌سازد. این ساختار همچنین پیچیدگی‌های عملیاتی استیکینگ، از انتخاب اعتبارسنج‌ها گرفته تا ترتیبات نگهداری را به همراه دارد. در مقابل، ۲۱Shares استیکینگ اختیاری را به عنوان یک گزینه در نظر گرفته و به صادرکننده اجازه می‌دهد تا در صورت تغییر قوانین، شرایط بازار یا ریسک‌های عملیاتی، انعطاف‌پذیری لازم را داشته باشد.
