پاراگوئه با یکی از جدی‌ترین بحران‌های مالی و سیاسی خود در سال‌های اخیر روبرو است؛ این بحران پس از آن آغاز شد که نهادهای نظارتی، بانک دیجیتال رو به رشد Ueno Bank را که میلیون‌ها نفر از مردم از آن استفاده می‌کردند، توقیف کردند.
این وضعیت که در ابتدا با مسئله ناتوانی مالی آغاز شد، به سرعت وخیم‌تر شد و به مسدود شدن حساب‌ها، اعتراضات مردمی، تحقیقات جنایی، تحولات در بانک مرکزی و نبرد استیضاح علیه رئیس‌جمهور سانتیاگو پنیا کشیده شد. حال این پرسش مطرح می‌شود که ارتباط این بحران با بیت‌کوین چیست و آیا این ارز دیجیتال می‌تواند کمکی کند؟
Ueno Bank در مدت کوتاهی از یک فین‌تک نسبتاً کوچک به یک وام‌دهنده اصلی در پاراگوئه تبدیل شد و ادعا می‌کرد حدود سه میلیون مشتری در کشوری با جمعیت تقریبی ۶.۵ میلیون نفر دارد. این بانک همچنین مدعی بود که حدود ۸۵۰ میلیون دلار از وجوه عمومی، از جمله پول‌های مرتبط با نهادهای دولتی و صندوق‌های بازنشستگی را مدیریت کرده است.
مشکلات زمانی تشدید شد که نهادهای نظارتی متوجه شدند بانک دیگر حداقل الزامات مربوط به توانایی مالی را رعایت نمی‌کند. بانک مرکزی محلی اعلام کرد که تعدیلات در صورت‌های مالی Ueno، نسبت توانایی مالی آن را به کمتر از نصف حداقل قانونی مورد نیاز رسانده است، که این امر مقامات را وادار به آغاز روند انحلال کرد.
تحقیقات متعاقب آن همچنین به بررسی وام‌دهی بیش از حد به شرکت‌های مرتبط با سهامدار عمده، Grupo Vázquez، مستندات ناکافی و دارایی‌هایی که به گفته نهادهای نظارتی به طور نادرست ثبت شده بودند، پرداخت. متعاقباً، دادستان‌ها مدیران و شرکای بانک را متهم کردند و چندین چهره ارشد بازداشت شدند.
اینجاست که وضعیت به دلیل ارتباطات سیاسی، بیشتر تشدید شد. رئیس‌جمهور پنیا پیش از این سهامدار Grupo Vázquez بود، هرچند او ادعا می‌کند که در مارس ۲۰۲۵ آن را فروخته و هرگونه تخلفی را رد می‌کند. کارلوس کاروالو، رئیس سابق بانک مرکزی، نیز پیش از انتصاب برای نظارت بر سیستم بانکی کشور، ریاست سلف Ueno را بر عهده داشت. او پس از انفجار بحران استعفا داد.
پنیا نیز استعفای خود را ارائه کرد، اما قانونگذاران آن را رد کرده و روند استیضاح را ادامه دادند، در حالی که دادستان‌ها تحقیقاتی را در مورد نظارت بر Ueno، فروپاشی آن و نحوه نگهداری پول عمومی در این موسسه آغاز کردند.
اما برای مشتریان عادی، مشکل به طور قابل توجهی ساده‌تر است: پولشان غیرقابل دسترس شده است. اپلیکیشن، کارت‌ها و تراکنش‌های Ueno از کار افتادند، در حالی که تقاضا برای حساب در سایر بانک‌ها به حدی شدید شد که خدمات دیجیتال سایر بانک‌ها نیز مختل شد. بانک مرکزی پاراگوئه شروع به پرداخت تضمین سپرده کرده و اعلام کرده است که سپرده‌ها تا سقف ۲۲۸.۳ میلیون گوارانی (حدود ۳۷ هزار دلار) برای هر سپرده‌گذار در هر موسسه محافظت می‌شوند و اولین گروه‌ها در حال دریافت پول خود هستند.
آیا بیت‌کوین می‌تواند کمک کند؟ خب، تا حدی بله. اما نه به معنای ساده‌ای که بتواند بحران بانکی پاراگوئه را “حل” کند. واضح‌ترین مزیت، خودحفاظتی (self-custody) است. کسی که از قبل بیت‌کوین را در کیف پولی که کنترل می‌کند، نگه می‌دارد، برای دسترسی یا انتقال بیت‌کوین‌ها نیازی به اجازه Ueno، بانک مرکزی یا هیچ مرجع مرکزی دیگری ندارد. بانکی که در روند انحلال قرار دارد، نمی‌تواند بیت‌کوین‌های نگهداری شده خارج از زیرساخت خود را مسدود کند.
بیت‌کوین همچنین می‌تواند به عنوان یک مسیر جایگزین برای انتقال ثروت به صورت بین‌المللی، بدون نیاز به انتظار برای بازگشایی سیستم انتقال بانکی، عمل کند. در شرایط بی‌اعتمادی نهادی یا بی‌ثباتی سیاسی، این گزینه ارزش واقعی دارد.
با این حال، مسائل عملی نیز وجود دارد. خرید بیت‌کوین معمولاً نیازمند دسترسی به صرافی‌هایی است که اغلب از طریق نوعی موسسه بانکی تأمین مالی می‌شوند. البته می‌توان از این مرحله عبور کرد، اما این امر نیازمند دانش فنی زیادی است که مصرف‌کنندگان عادی هنوز فاقد آن هستند. خرید بیت‌کوین همچنین نیازمند اتصال به اینترنت، امنیت کیف پول و سپس یافتن کسی است که بیت‌کوین را به عنوان پول قانونی بپذیرد. همچنین، خودحفاظتی با ریسک‌هایی همراه است: اگر کلیدهای خصوصی خود را گم کنید، هیچ صندوق تضمین سپرده‌ای برای تماس وجود ندارد.
بنابراین، بیت‌کوین همه این مشکلات را حل نمی‌کند. اما بحران Ueno یک چیز خاص را آشکار می‌کند که بیت‌کوین برای ارائه آن طراحی شده است: یک دارایی جایگزین که می‌توان آن را بدون اینکه بانک تجاری را به عنوان امین نهایی پس‌انداز خود قرار داد، نگهداری کرد.
