وضعیت بحرانی اتریوم: ویتالیک بوترین راهکار EIP-8037 برای مهار تورم وضعیت را معرفی کرد
ویتالیک بوترین، همبنیانگذار اتریوم، در پلتفرم X (توییتر سابق) اعلام کرد که EIP-8037 تنها مسیر پیش رو برای مقیاسپذیری امن اتریوم است. وی با تحلیل دقیق بار منابع و بازنگری هزینهها، توضیح داد که چرا حجم وضعیت (state size) تنها گلوگاه غیرقابل حل با ارتقاء سختافزار است و مکانیزم “استخر گاز وضعیت” (state gas reservoir) را برای جداسازی کامل هزینه محاسبات اجرایی از رشد وضعیت پیشنهاد داد.
بوترین در پست خود، بار اصلی منابع فعلی اتریوم را شامل زمان متوسط اعتبارسنجی، انتقال Calldata، حجم وضعیت و Blob ها برشمرد. وی پیشبینی کرد که اگر سقف گاز (gas limit) ۱۰ برابر افزایش یابد، افزایش ۱۰ برابری زمان متوسط اعتبارسنجی قابل تحمل است، اما افزایش ۱۰ برابری Calldata و حجم وضعیت، فاجعهای غیرقابل تحمل برای شبکه خواهد بود.
وی تاکید کرد که محاسبات اجرایی و انتقال Calldata از طریق ارتقاء سختافزار و تکنیکهای موازیسازی قابل مقیاسپذیری هستند. به عنوان مثال، EIP-7976 در ارتقاء Glamsterdam هزینه پایه Calldata را به ازای هر بایت به ۶۴ افزایش میدهد، EIP-7928 لیست دسترسی در سطح بلاک را برای تسریع اعتبارسنجی معرفی میکند و EIP-7732 پنجره زمانی اعتبارسنجی امن را از ۲ ثانیه به ۶ ثانیه افزایش میدهد. این اقدامات باعث میشوند که محاسبات و لایه شبکه بتوانند سقف گاز ۱۰ برابر یا بیشتر را تحمل کنند.
تنها حجم وضعیت، با وجود بهینهسازی سختافزار یا موازیسازی، به سختی میتواند بر محدودیتهای فیزیکی ذخیرهسازی و همگامسازی غلبه کند. وضعیت بزرگتر، زمان همگامسازی اولیه گرههای کامل را طولانیتر میکند، تضمین موفقیت همگامسازی را تضعیف کرده و تمام عملیات ورودی/خروجی وضعیت را کند میکند. بنابراین، تورم وضعیت به تنها گلوگاه کشنده مقیاسپذیری اتریوم تبدیل شده است.
بوترین به قانون ده ساله قیمتگذاری اتریوم اشاره کرد: هزینه گاز یک منبع باید به طور واقعی بار فیزیکی آن را بر شبکه منعکس کند. وی به دستورالعمل SLOAD اشاره کرد که هزینه آن از ۵۰ گاز اولیه به ۲۱۰۰ گاز افزایش یافته است، دقیقاً به دلیل گلوگاه واقعی سختافزاری خواندن و نوشتن وضعیت.
EIP-8037 با همین منطق، هزینه ایجاد وضعیت جدید را به طور قابل توجهی افزایش میدهد، از جمله افزودن اسلات ذخیرهسازی، نوشتن کد جدید و ایجاد حسابهای جدید. وی ارقام مشخصی ارائه داد: هزینه ایجاد حساب جدید از ۲۵,۰۰۰ به ۱۸۳,۶۰۰ گاز وضعیت افزایش یافته و صرف نظر از مسیر (از جمله انتقال عادی ETH)، باید به طور کامل پرداخت شود تا از حفرههای گریز از هزینه جلوگیری شود.
علاوه بر این، گاز وضعیت تحت محدودیت ۱۶.۷ میلیون گاز اجرایی در هر تراکنش قرار نمیگیرد، بنابراین استقرار قراردادهای کامل با حجم ۲۴ کیلوبایت همچنان به طور عادی اجرا میشود. پارامتر اصلی تعیین کننده هزینه، CPSB، در ابتدا روی ۱۵۳۰ تنظیم شده و در آینده با افزایش سقف گاز به طور همزمان افزایش خواهد یافت، که نشاندهنده اجماع توسعهدهندگان اصلی بر محدودیتهای فیزیکی ذخیرهسازی وضعیت است.
EIP-8037 مکانیزم “استخر گاز وضعیت” را معرفی میکند که به یک تراکنش اجازه میدهد چندین بعد گاز را به طور همزمان مشخص کند: بخشی برای اجرا و بخشی دیگر به عنوان استخر گاز وضعیت. به طور پیشفرض، بخشی از تراکنش که در محدوده سقف اجرای ۱۶.۷ میلیون قرار دارد، به عنوان گاز اجرا در نظر گرفته میشود و بخش مازاد به طور خودکار به استخر تزریق میشود.
هر عملیاتی که شامل ایجاد وضعیت باشد، باید ابتدا هزینه را از استخر کسر کند؛ پس از اتمام استخر، به گاز اجرای عادی بازمیگردد. نکته قابل توجه این است که استخر برای فراخوانیهای فرعی کاملاً شفاف است؛ فراخوانی والد میتواند گاز اجرای فراخوانی فرعی را محدود کند، اما نمیتواند دسترسی فراخوانی فرعی به استخر را قطع کند. این با ایده طراحی مکانیزم لیست دسترسی EIP-2930 مطابقت دارد که در آن زمان برای کاهش آسیب به قراردادهای قدیمی ناشی از افزایش هزینه خواندن ذخیرهسازی توسط EIP-2929 معرفی شد.
استخر سه مشکل اصلی را حل میکند: اجازه میدهد استقرار قراردادهای بزرگ در یک تراکنش بیش از ۱۶.۷ میلیون گاز مصرف کند؛ اجازه میدهد فراخوانیهای خارجی با محدودیت گاز ثابت کدگذاری شده به طور عادی اجرا شوند؛ و به فراخوانی والد اجازه میدهد تا گاز مورد نیاز برای پاکسازی پس از اجرا را با استفاده از gasleft – N حفظ کند. در بلندمدت، این یک راه حل مهندسی با حداقل هزینه برای محاسبه جداگانه سقف بلاک و قیمتگذاری پویا برای ابعاد مختلف منابع در اتریوم فراهم میکند.
بوترین چهار راه حل جایگزین را برشمرد و هر یک را رد کرد. راه حل اول “هرگز مقیاسپذیر نشدن” با اراده جامعه در تضاد است؛ راه حل دوم “پذیرش تمرکز گرهها” تعهد امنیتی اتریوم را خدشهدار میکند؛ راه حل سوم “کاهش چشمگیر هزینههای عملیات دیگر” خطرناکتر است، زیرا برای دستیابی به مقیاسپذیری بیش از ۳ برابر، هزینه اپکدهای پایه مانند ADD و PUSH مجبور به کاهش به کمتر از ۱ گاز میشود و اتریوم را وادار به معرفی مکانیزمهای بسیار پیچیده میلیگاز میکند.
تنها راه حل باقیمانده، چهارمین راه حل، جدا کردن هزینه ایجاد وضعیت از مسیر اجرا و وادار کردن کاربران به پرداخت در یک بعد مستقل است – این همان ایده EIP-8037 برای شکستن بنبست است. وی اذعان داشت که استخر راهحل همه مشکلات نیست و هنوز مسائل حاشیهای برای حل وجود دارد، مانند تجربه دست و پا گیر ایجاد تراکنشهای با گاز فوقالعاده بزرگ، عدم امکان ارتقاء پیکربندیهای کدگذاری شده، امکان سوءاستفاده از تزریق اختیاری استخر، و اختلال در اندازهگیری گاز توسط بازپرداختهای آنی.
در پاسخ به این نقاط درد، جامعه اقدامات اصلاحی متعددی در سطح پروتکل مورد بحث قرار داده است، از جمله بازگرداندن بازپرداخت تسویه در پایان تراکنش، لغو EIP-8038، و افزودن استخر برای ورودی/خروجی وضعیت. وی تاکید کرد که اینها مصالحههای مهندسی هستند، اما جهتگیری مشخص شده است: ایجاد وضعیت باید هزینه واقعی داشته باشد.
بوترین در پایان فهرستی از “ویژگیهای متغیر آینده اتریوم” را جمعآوری کرد تا توسعهدهندگان را به انطباق زودهنگام تشویق کند. هر سقف گاز مشخص باید به طور پویا توسط طرفی که ضرر را متحمل میشود تعیین شود و مقادیر گاز کدگذاری شده در قراردادها باید کاملاً کنار گذاشته شود؛ درخت وضعیت ممکن است به درخت تقسیمبندی دوتایی Keccak بازسازی شود، ساختار بلاک و رسید تراکنش به سمت سریالسازی SSZ تغییر یابد؛ دامنه محدود ریاضی Blob ممکن است از BLS-12-381 به دامنه محدود دوتایی ۱۲۸ بیتی منتقل شود؛ و قرارداد پیشکامپایل شده ECRECOVER برای مقاومت در برابر حملات کوانتومی به عملیات با وضعیت تبدیل خواهد شد.
تقریباً تمام ویژگیهای لایه اجماع در دو سال آینده به طور قابل توجهی ارتقا خواهند یافت، از جمله حداقل سهام وثیقه اعتبارسنج، مکانیسمهای جریمه، فناوریهای اعتبارسنجی توزیع شده و پروتکلهای اعتبارسنجی کلاینت سبک. زمان استخراج بلاک Slot بیشتر فشرده خواهد شد و طراحیهایی که به block.slot به عنوان مُهر زمانی متکی هستند، نامعتبر خواهند شد. فرمت سریالسازی تراکنش نیز به تدریج فرمتهای قدیمی را منسوخ خواهد کرد و تراکنش EIP-8141 ممکن است به استاندارد واحد تبدیل شود.
با این حال، EVM به طور کلی در لیست ویژگیهای متغیر قرار ندارد. حتی اگر مجموعه دستورالعملهای بومی جدیدی (مانند RISC-V) در آینده معرفی شود، منطق بایتکد موجود از طریق لایه سازگاری به طور مداوم اجرا خواهد شد. تنها چیزی که واقعاً به طور پویا تنظیم میشود، هزینه گاز هر اپکد است. برای برنامههای استاندارد مانند Uniswap، آنها به طور طبیعی در برابر بیشتر ضربههای ارتقاء مصون هستند؛ اما برای قراردادهای تغییرناپذیر و برنامههای مالی پیچیده، کل صنعت باید زودتر خطوط دفاعی قاعده را ایجاد کند.



