سیرکل مشتریان جدیدی را در نظر دارد که نبض ندارند.
کاش رازاقی، مدیر ارشد تجاری سیرکل، در مصاحبه‌ای در تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶ در پادکست NYSE/ICE House، عامل‌های هوش مصنوعی را دسته‌ای نوظهور از خریداران توصیف کرد. وی همچنین استدلال کرد که این عامل‌ها به دلایل عملی متعددی به سمت USDC گرایش پیدا می‌کنند.
رازاقی جذابیت USDC را حول سه اولویت کلیدی که برای ماشین‌ها بیش از انسان‌ها اهمیت دارد، تشریح کرد: قابلیت برنامه‌ریزی، هزینه‌های تراکنش پایین و در دسترس بودن در هر ساعت شبانه‌روز.
آمار خود سیرکل نشان می‌دهد که این رویکرد موفق بوده است. تا اواسط اکتبر ۲۰۲۶، این شرکت گزارش داد که ۱۶۵ میلیون تراکنش با مشارکت حدود ۸۰ هزار عامل انجام شده است.
سیرکل همچنین اعلام کرد که USDC ۹۹ تا ۹۹.۸ درصد از ارزش تراکنش‌ها را در پروتکل x402، که یک استاندارد پرداخت مورد استفاده برای این تراکنش‌های مبتنی بر عامل است، به خود اختصاص داده است.
هزینه بخش بزرگی از این داستان است. سیرکل می‌گوید USDC امکان تسویه حساب با هزینه‌ای نزدیک به صفر را فراهم می‌کند و تراکنش‌ها می‌توانند به کوچکی ۰.۰۰۰۰۰۱ دلار باشند.
عامل‌های هوش مصنوعی در حال تبدیل شدن به مشتریان جدیدی هستند که به دلیل سه اولویت کلیدی، USDC را ترجیح می‌دهند.
این چارچوب‌بندی که در کنار مصاحبه منتشر شد، نشان می‌دهد که سیرکل چگونه می‌خواهد بازار این تغییر را درک کند. عامل‌ها صرفاً ابزارهایی نیستند که به نمایندگی از کسی پول جابجا می‌کنند. به گفته سیرکل، آن‌ها مشتریانی مستقل محسوب می‌شوند.
این آمار که رازاقی به آن‌ها اشاره کرد، به راه‌اندازی محصولی در اوایل سال جاری بازمی‌گردد. در ۱۱ مه ۲۰۲۶، سیرکل Agent Stack خود را عرضه کرد، مجموعه‌ای از ابزارها که به طور خاص برای عامل‌های هوش مصنوعی خودکار ساخته شده‌اند.
این پشته (Stack) دارای چهار بخش اصلی است: Agent Wallets (کیف پول‌های عامل)، Agent Marketplace (بازار عامل)، Circle CLI (رابط خط فرمان سیرکل) و Nanopayments (پرداخت‌های نانو).
کیف پول‌ها مکانی را برای عامل‌ها جهت نگهداری وجوه فراهم می‌کنند، در حالی که بازار به آن‌ها مکانی برای خرج کردن وجوه می‌دهد. CLI به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا مستقیماً از طریق کد و نه از طریق یک داشبورد، با ابزارهای سیرکل کار کنند. پرداخت‌های نانو تراکنش‌های بسیار کوچک را مدیریت می‌کنند که تجارت ماشین به ماشین را امکان‌پذیر می‌سازد.
در مجموع، این ابزارها برای این منظور طراحی شده‌اند که به عامل‌ها اجازه دهند به صورت برنامه‌ریزی شده در زنجیره‌ها و پروتکل‌های مختلف تراکنش انجام دهند. روش‌های پرداخت سنتی معمولاً هزینه‌های بالاتری و موانع ورود بیشتری دارند، که سیرکل استدلال می‌کند این امر آن‌ها را برای تراکنش‌های پرتکرار ماشین به ماشین نامناسب می‌سازد.
سیرکل در تلاش است تا USDC را به دارایی تسویه پیش‌فرض برای آنچه “اقتصاد عامل‌محور” می‌نامد، تبدیل کند و داده‌های اولیه ادعای معتبری را برای این موقعیت به این شرکت می‌دهد.
با این حال، این اعداد نیاز به مقداری زمینه دارند. حدود ۱۶۵ میلیون تراکنش رقم عظیمی به نظر می‌رسد، اما وقتی پرداخت‌های فردی می‌توانند به کوچکی ۰.۰۰۰۰۰۱ دلار باشند، تعداد تراکنش و ارزش اقتصادی معیارهای بسیار متفاوتی هستند.
همچنین مسئله تمرکز وجود دارد. بازاری که در آن یک استیبل‌کوین ۹۹ تا ۹۹.۸ درصد از ارزش تراکنش‌ها را در یک پروتکل کلیدی به خود اختصاص می‌دهد، به این معنی است که لایه پرداخت اقتصاد عامل‌محور به شدت به یک صادرکننده واحد متکی است.
