بانک‌های تگزاسی با استفاده از سپرده‌های توکنیزه شده در اتریوم، پرداخت وام بین بانکی را تسویه کردند
دو نام کمتر شناخته شده در منطقه تگزاس، کاری را انجام داده‌اند که بسیاری از بانک‌های بزرگ هنوز در حال نوشتن مقالات سفید درباره آن هستند. بانک وانتج (Vantage Bank) و بانک ریو (Rio Bank) پرداخت وامی را با استفاده از سپرده‌های توکنیزه شده بر بستر اتریوم (Ethereum) با موفقیت به پایان رساندند.
به گزارش پارتیسیپیت (Participate)، پلتفرمی که این معامله را مدیریت کرد، اصل و سود وام در کمتر از سه دقیقه به کیف پول دیجیتال بانک دریافت‌کننده واریز شد. همزمان با انتقال پول، مانده وام‌ها و اطلاعیه‌های پرداخت نیز به‌روزرسانی شدند.
این تراکنش در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ انجام شد و به عنوان اولین پرداخت اصل و سود وام مشارکت یا سندیکای بین بانکی در جهان با استفاده از سپرده‌های توکنیزه شده معرفی شد.
در مشارکت وام، یک بانک وام را صادر کرده و بخش‌هایی از آن را به بانک‌های دیگر می‌فروشد. هنگامی که وام‌گیرنده پرداخت را انجام می‌دهد، بانک اصلی موظف است سهم هر یک از مشارکت‌کنندگان را از اصل و سود به آن‌ها منتقل کند.
این پرداخت از طریق دو زیرساخت انجام شد. اولین مورد، پلتفرم فروش وام پارتیسیپیت بود که بانک‌های خریدار و فروشنده منافع وام را به یکدیگر متصل می‌کند. دومین مورد، شبکه هیزل (Hazel Network) بود که بانک وانتج آن را در کنار بانک کاستودیا (Custodia Bank) توسعه داده است.
تسویه نهایی بر روی شبکه اصلی اتریوم (Ethereum mainnet) صورت گرفت؛ یعنی بلاک‌چین عمومی، نه یک محیط آزمایشی خصوصی یا یک زنجیره آزمایشی ایزوله.
توکن ERC-20 بانک کاستودیا به نام آویت (Avit) بخشی از این فرآیند بود. ERC-20 استاندارد توکن‌های قابل تعویض در اتریوم است و الگوی مشابهی برای بخش بزرگی از توکن‌های صادر شده در این شبکه محسوب می‌شود.
مت جانر (Matt Johnner) از پارتیسیپیت، این پرداخت را نمایشی عملی از ادغام سپرده‌های توکنیزه شده در گردش کارهای موجود بانک‌ها توصیف کرد و آن را گامی کلیدی در جهت خودکارسازی خدمات وام بین بانکی دانست.
این اقدام ناگهانی صورت نگرفته است. بانک‌های وانتج و کاستودیا از مارس ۲۰۲۵ در حال آزمایش سپرده‌های توکنیزه شده بودند، که نشان‌دهنده حدود یک سال و نیم اجرای آزمایشی پیش از این پرداخت زنده است.
فصل اخیر این روند در آوریل ۲۰۲۶ آغاز شد، زمانی که پارتیسیپیت، بانک وانتج و بانک کاستودیا همکاری استراتژیکی را برای ادغام قابلیت‌های شبکه هیزل در اکوسیستم پارتیسیپیت اعلام کردند.
این اکوسیستم در حال حاضر بیش از ۷۵۰ بانک را شامل می‌شود. بنابراین، زیرساخت‌های مورد استفاده در این تراکنش بر روی شبکه‌ای قرار دارند که در حال حاضر به صدها طرف بالقوه دسترسی دارد، حداقل از نظر تئوری.
سپرده توکنیزه شده، یک سپرده بانکی عادی است که به صورت یک توکن بر روی بلاک‌چین نمایش داده می‌شود. این توکن همچنان ادعایی بر بانک صادرکننده و در چارچوب سیستم بانکی تحت نظارت باقی می‌ماند.
عدد سه دقیقه، رقم برجسته این خبر است، اما جزئیات جالب‌تر این است که سوابق همزمان با پرداخت به‌روزرسانی شدند. در خدمات وام، انتقال وجه تنها نیمی از کار است. همچنین باید مانده‌ها به‌روزرسانی شوند، اطلاعیه‌ها ارسال شوند و همه در مورد مالکیت دارایی‌ها به توافق برسند. گنجاندن این موارد در یک رویداد واحد بر روی زنجیره، خلاصه استدلال کارایی توکنیزاسیون است.
شرکا همچنین تاکید کردند که این تراکنش در چارچوب الزامات انطباق بانکی باقی مانده است.
برای صنعت رمزارز، انتخاب شبکه اصلی اتریوم قابل توجه است. موسسات سنتی اغلب شبکه‌های مجاز را ترجیح داده‌اند که در آن‌ها مشارکت‌کنندگان را کنترل می‌کنند. انجام یک پرداخت بانکی به بانک بر روی یک زنجیره عمومی، رأی اعتماد به قابلیت اطمینان آن برای این نوع استفاده محسوب می‌شود.
نقش کاستودیا نیز قابل توجه است. این بانک که در وایومینگ ثبت شده است، سال‌ها خود را در تقاطع رمزارز و بانکداری سنتی قرار داده است. یک پرداخت زنده بین بانکی با استفاده از توکن آویت آن، به این موقعیت، یک مورد استفاده ملموس می‌بخشد نه صرفاً یک طرح تجاری.
پذیرش گسترده‌تر نیازمند تمایل بانک‌های بیشتری به نگهداری سپرده‌های توکنیزه شده، اتصال به شبکه هیزل و احساس راحتی با تسویه حساب بر روی زنجیره از منظر ریسک و انطباق است.
قابلیت همکاری (Interoperability) نیز موضوع دیگری است که باید به آن توجه کرد. اگر بانک‌های دیگر سیستم‌های سپرده توکنیزه شده رقیب را توسعه دهند، ارزش تسویه حساب تقریباً آنی به این بستگی دارد که آیا این سیستم‌ها می‌توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند یا خیر.
